-->

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Καλά κάνουν και ανησυχούν οι δημόσιοι υπάλληλοι...

Τελικά δεν είχε τελείως άδικο ο Ο. Έκο όταν έλεγε πως τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Και λέμε τελείως γιατί μπορεί να μην βγαίνουν οι ειδήσεις, τα κυβερνητικά - Τροϊκανά επιτελεία όμως εκμεταλλευόμενα το 15 Αύγουστο κατασκευάζουν τις ειδήσεις των επομένων ημερών.
 Είτε τώρα, είτε λίγο αργότερα όμως τα ... υποκείμενα όλων των σχεδιασμών είμαστε εμείς και η τσέπη μας.
Περιμένοντας λοιπόν, τις νέες τιμές στα Φάρμακα, το νέο "νέο μισθολόγιο", την ιδιωτικοποίηση του ΟΑΕΔ, της ΔΕΗ, την ίδρυση της νέας εταιρίας που θα κανονίζει τους προϋπολογισμούς των Νοσοκομείων, το κόψιμο ακόμα 4% από τις επικουρικές  και βεβαίως την εφαρμογή της "αξιολόγησης", που γίνεται έτσι, χωρίς λόγο, αφού κανένας δεν θα πειραχτεί. (Άσε που μερικοί συνάδελφοι με "προσόντα" θέλουν οπωσδήποτε να αξιολογηθούν), διαβάστε το παρακάτω άρθρο απο την Εφημερίδα των Συντακτών που βάζει ερωτήματα τα οποία όσο και να θες να τα αγνοήσεις... 

dhmosioi upallhloiΚαλά κάνουν και ανησυχούν οι δημόσιοι υπάλληλοι...

Σήμερα γίνεται ένας επιμερισμός προσωπικού σε όσους χρειάζονται και σε όσους όχι, σε ικανούς και λιγότερο ικανούς, ώστε στη συνέχεια να υπάρξει μια μεγάλη ανακατάταξη προσωπικού που θα έχει από υποχρεωτικές μετατάξεις έως και απολύσεις.  

Του Γιώργου Πετρόπουλου

Εχουν λόγο οι δημόσιοι υπάλληλοι να ανησυχούν από την εφαρμογή του μέτρου της αξιολόγησης, όταν την τελευταία ημέρα της συνεδρίασης της Βουλής, πριν από τις διακοπές του Δεκαπενταύγουστου, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης πέρασε τροπολογία στο πολυνομοσχέδιο με την οποία διαβεβαιώνει -και νομοθετικά- ότι όσοι επιμεριστούν στη μικρότερη ποσόστωση του 15% δεν πρόκειται να έχουν καμία εργασιακή, μισθολογική ή βαθμολογική επίπτωση; Ολα τα στοιχεία δείχνουν πως η ανησυχία τους είναι δικαιολογημένη και δεν εξαρτάται από καμία καλή ή κακή θέληση της οποιασδήποτε πολιτικής ηγεσίας.

Το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης ορκίζεται σε όλους τους θεούς και σε όλους τους τόνους ότι η τωρινή αξιολόγηση, το σύστημα δηλαδή με τις ποσοστώσεις, θα εφαρμοστεί μόνο για το τρέχον έτος, ενώ τους επόμενους μήνες θα νομοθετηθεί πάγιο σύστημα αξιολόγησης το οποίο θα αρχίσει να εφαρμόζεται από το επόμενο έτος. Επομένως δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Αλλά τότε τι χρειάζεται η τωρινή αξιολόγηση; Και γιατί τόση φασαρία αν πρόκειται για ένα τίποτα;
Τίποτα δεν γίνεται για το τίποτα κι ασφαλώς δεν μπορούμε να δεχτούμε πως όλα αυτά, περί αξιολογήσεως μόνο για το 2014 και χωρίς επιπτώσεις, είναι μέριμνα που ξεκινάει από την καλή θέληση των κυβερνώντων να εντοπίσουν τους υπαλλήλους με ελλείψεις ώστε να τους επιμορφώσουν και να τους κάνουν καλύτερους.

Τροχιοδεικτικά

Στην ουσία της, η τωρινή αξιολόγηση λειτουργεί τροχιοδεικτικά για αυτήν που θα ακολουθήσει και η οποία, όπως διαβεβαιώνει το αρμόδιο υπουργείο, θα έχει μονιμότερα χαρακτηριστικά. Με άλλα λόγια, τώρα γίνεται ένας επιμερισμός προσωπικού σε χρειαζούμενους και μη χρειαζούμενους, ικανούς ή λιγότερο ικανούς -αναφορικά με τις υπηρεσίες όπως είναι σήμερα διαρθρωμένες- ώστε στη συνέχεια να υπάρξει μια μεγάλη ανακατάταξη προσωπικού στο Δημόσιο που θα έχει από υποχρεωτικές μετατάξεις έως και απολύσεις. Αυτό το έργο σχεδιάζεται και ανασχεδιάζεται στον δημόσιο τομέα τα τελευταία 20 χρόνια και με εντατικούς ρυθμούς από την έναρξη της εποχής των μνημονίων.

Ας θυμηθούμε ορισμένες στιγμές-σταθμούς.

Η ανάγκη μια βαθιάς τομής στον δημόσιο τομέα ξεκίνησε τουλάχιστον στα φανερά από τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Δεν ήταν μια ανάγκη που προέκυψε από μεγάλους μεταρρυθμιστές και καινοτόμους, αλλά ως απαίτηση μιας πραγματικότητας που συντελούνταν στην ίδια την οικονομική βάση της χώρας.

Η ένταξη στην Ε.Ε.

Η ένταξη και η ενσωμάτωση στην ΕΟΚ, στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στο τέλος τέλος στην ευρωζώνη άλλαζε τη μορφή και την ουσία της ελληνικής οικονομίας και κατά συνέπεια απαιτούσε έναν άλλο δημόσιο τομέα, προσαρμοσμένο στο νέο οικονομικό μοντέλο. Σε τελευταία ανάλυση το κράτος, στην οικονομική του λειτουργία, δεν είναι τίποτα άλλο από το εργαλείο διοίκησης, διευθέτησης και ρύθμισης των υποθέσεων της οικονομίας.

Αρχικά με νόμο Πεπονή, τον περίφημο Ν. 2190/94 περί ΑΣΕΠ, επιχειρήθηκε να μπει ένας φραγμός στους ανεξέλεγκτους διορισμούς στον δημόσιο τομέα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Αλλά κι αυτός ο νόμος εφαρμόστηκε με πλήθος εξαιρέσεων. Στην εφαρμογή του -και ειδικά για εκείνες τις προσλήψεις που γίνονταν εκτός ΑΣΕΠ- συνοδεύτηκε από την εισαγωγή στο Δημόσιο πλήθους εργασιακών σχέσεων (ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, ορισμένου χρόνου, συμβάσεις έργου κ.ο.κ.). Στη συνέχεια, επί Β. Παπανδρέου ως υπουργού Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης (1999-2001), με το περιβόητο «Πρόγραμμα ΠΟΛΙΤΕΙΑ», έγινε μια προσπάθεια να μπει ποσόστωση στις προσλήψεις (δύο φεύγουν με σύνταξη ή αποχώρηση-ένας προσλαμβάνεται). Κι αυτό το σύστημα παραβιάστηκε με αποτέλεσμα η μεταρρύθμιση να καθυστερεί επικίνδυνα. Ηταν τότε που η κυβέρνηση Καραμανλή διακήρυξε την ανάγκη επανίδρυσης του κράτους. Μια πολιτική επιλογή που διακηρύχθηκε μεν αλλά δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Ενα κράτος δεν επανιδρύεται σε μία τετραετία ούτε σε δύο.

Αρχή με τα STAGE

Και μετά ήρθαν η κρίση και το Μνημόνιο. Ο υπουργός Εσωτερικών του ΠΑΣΟΚ Γ. Ραγκούσης αρχικά ξεκίνησε να διώχνει τους, κάθε λογής, συμβασιούχους από τις δημόσιες υπηρεσίες ξεκινώντας από τους συμμετέχοντες στα προγράμματα STAGE. Υποσχόταν μάλιστα πως για όσους έφευγαν και κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες θα προσλαμβάνονταν μόνιμοι. Και διερρήγνυε τα ιμάτιά του που στο Δημόσιο υπήρχε ένα χάος εργασιακών σχέσεων. Σύνθημά του τον πρώτο καιρό: Ενα είναι το Δημόσιο-μία η εργασιακή σχέση σ’ αυτό. Τι έγιναν όλα αυτά; Καπνός. Οι δανειστές δεν άφησαν το παραμικρό περιθώριο για διαφορετικούς σχεδιασμούς: Αρχικά επέβαλαν πλήρη εκκαθάριση των συμβασιούχων και ποσόστωση στις προσλήψεις που ξεκίνησε από το 1 προς 5 και έφτασε στο 1 προς 10 ή και περισσότερο (ένας προσλαμβανόταν για πέντε ή δέκα που έφευγαν). Ταυτόχρονα επέβαλαν δραστικές μειώσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού και στη συνέχεια απολύσεις μέσω της περιβόητης κινητικότητας-διαθεσιμότητας.

Ολα αυτά ξεκινούσαν και τελείωναν έχοντας έναν στόχο: τη μείωση του μισθολογικού κόστους στον δημόσιο τομέα. Ο Γιάννης Ραγκούσης δήλωνε στη Βουλή, τον Μάρτιο του 2011, ότι στο τέλος της τετραετίας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή το φθινόπωρο του 2013, το μισθολογικό κόστος του Δημοσίου από τα 22 δισ. ευρώ που ήταν τότε θα έπεφτε στα 16 δισ. ευρώ. Δεν έπεσε έξω στους υπολογισμούς του.
Με τα δημοσιοποιημένα στοιχεία του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης τον Δεκέμβριο του 2013 το μισθολογικό κόστος έπεσε στα 15,8 δισ. ευρώ. Πού θέλουν να το φτάσουν;

 

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου