Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία, εμπρός για Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία!

"Τα συνθήματα έχουν ζωή μόνο όταν γεμίζουν περιεχόμενο
Το περιεχόμενο του Πολυτεχνείου το βάζει κάθε ελεύθερος άνθρωπος, σε οποιοδήποτε μέρος της γης, εξεγείρεται και φωνάζει κόντρα στον τύραννο, τον αφέντη..."
 
Μικρός φόρος τιμής στους αγωνιστές για μια καλύτερη ζωή .Τότε και σήμερα....Μπορεί μάλιστα σήμερα, οι αγώνες για τα αυτονόητα (;) να είναι περισσότερο αναγκαίοι.
 Στο σκοταδισμό των ΜΜΕ, στη διαστρέβλωση - όχι της ιστορικής αλήθειας, αλλά της ζωής και της καθημερινότητάς μας, στην ήττα του πολιτισμού και της ανθρωπιάς που βιώνουμε, μπορεί να μην αντέχουν όλοι να αγωνίζονται αλλά είναι σίγουρο: Αυτοί που αγωνίζονται, μας ανεβάζουν όλους λίγο ψηλότερα. Ακόμα και αν δεν το βλέπουμε όλοι καθαρά.
Στα Πολυτεχνεία που θα έρθουν λοιπόν και μοιάζουν τόσο κοντά!

 “Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήταν εξέγερση και πάλη ταξική”

Τα συνθήματα έχουν ζωή μόνο όταν γεμίζουν περιεχόμενο, δεν μένουν σκόρπιες κουβέντες να τις παίρνει ο άνεμος. Τα περιεχόμενα τα βάζουν οι άνθρωποι που αγωνίζονται, που αντιλαμβάνονται την Ιστορία όχι σαν σελίδες σε βιβλία αλλά σαν στάση ζωής και επιλογές απέναντι στα πράγματα.
Το περιεχόμενο του Πολυτεχνείου το βάζουν σήμερα οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες που συνθλίβονται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

• Το βάζουν οι άνεργοι-ες και οι επισφαλώς εργαζόμενοι-ες, που τους βάφτισαν ζωή την επιβίωση και τους/τις έριξαν στην αρένα του κανιβαλισμού για μισό κομμάτι ψωμί. 
• Το βάζει η νεολαία των πανεπιστημίων που βάζει το σώμα της μπροστά στην πόρτα της ΑΣΟΕΕκαι δέχεται τα χτυπήματα των δυνάμεων καταστολής. 
• Το βάζουν οι πρόσφυγες που αφήνουν εμπόλεμες ζώνες, θαλασσοπνίγονται, στοιβάζονται σε σαπιοκάραβα και καταλήγουν στα στρατόπεδα μίας αφιλόξενης ηπείρου. Το βάζουν τα προσφυγόπουλα “που είδαν έναν Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια” αυτά που ο φασιστικός εσμός τα εμποδίζει να πάνε σχολείο. 
• Το περιεχόμενο του Πολυτεχνείου το βάζει κάθε ελεύθερος άνθρωπος, σε οποιοδήποτε μέρος της γης, εξεγείρεται και φωνάζει κόντρα στον τύραννο, τον αφέντη, το ιερατείο που κυρήττει το μίσος, αντί για την συμπόνοια, την πολυεθνική, τον φασίστα, ενάντια στα πιο χυδαία σχέδια κοινωνικής υποταγής και πνευματικού εκμαυλισμού. 

Δεν θα ξαναζήσουμε ημέρες που θυμίζουν εκείνο το “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών” που έκανε να σφυροκοπάνε τα αφτιά των ανθρώπων χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση. Δεν θα ξαναζήσουμε με το φόβο του χωροφύλακα, το φόβο του βασανιστή, την απειλή των υπογείων και της ταράτσας της Μπουμπουλίνας.
Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία, εμπρός για Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία! 

Kυριακή 17 Νοέμβρη, όλοι στη διαδήλωση και στην πορεία στην Αμερικάνικη πρεσβεία!



* Το κυρίως κείμενο δανειστήκαμε από εκπαιδευτικούς του Ηρακλείου.

25η Μαρτίου...1821

Ένα ποίημα (μόνο τρεις στροφές) για την επέτειο της 25ης Μαρτίου.

Όλοι έχουν και ένα ποίημα να πουν τούτες τις ημέρες, βλέπεις, όλοι κάποτε έγραψαν ένα ποίημα, "για να τιτλοφορούνται ποιηταί". Ίσως γι' αυτό να λικνίζεται πάνω απ' τα φέσια και τα σαρίκια των σκοτωμένων κλεφτών του '21 τέτοια μεγαλειώδης κακογουστιά. Τέτοια ιστορική ανοησία στεφανωμένη με το "φως του '21" που δεν αφήνει το μεγαλείο της επανάστασης να συγκινήσει τα παιδιά μας στις σχολικές γιορτές.

Κι' αφού όλοι έχουν κι' από ένα ποίημα να πουν, ορίστε, και μεις αφιερώνουμε στους αγωνιστές της επανάστασης τρεις στροφές από τον "Φιλοκτήτη" του Γ. Ρίτσου.

(Και μη βιαστείτε για την κριτική σας, μην πείτε "άσχετο", κι' αν νομίζετε πως δεν είναι ...αρκούντως ηρωικό, δίκιο έχετε, αλλά διαβάστε πρώτα όλο το ποίημα...) 

Σεβάσμιε φίλε, ήμουν βέβαιος για τη βαθιά σου κατανόηση. Εμείς οι νεότεροιπου κληθήκαμε, όπως λένε, την ύστατη στιγμή για να δρέψουμε τάχατη δόξα την ετοιμασμένη με τα δικά σας όπλα,με τις δικές σας πληγές, με το δικό σας θάνατο,γνωρίζουμε κι εμείς κι αναγνωρίζουμε, κι έχουμε, ναι, κι εμείς τις πληγές μαςσ’ άλλο σημείο τού σώματος — πληγές αθώρητες,χωρίς το αντίβαρο της περηφάνιας και του αξιοσέβαστου αίματοςτου χυμένου ορατά, σε ορατές μάχες, σε ορατά αγωνίσματα.
Μια τέτοια δόξα ας μας έλειπε· — ποιός τους την ζήτησε;Μήτε μιαν ώρα δεν είχαμε δική μας, πληρώνονταςτα χρέη και τις υποθήκες άλλων. Μήτε καν προφτάσαμενα δούμε μιαν αυγή ένα ήσυχο χέρι ν’ ανοίγει το παράθυρο απέναντικαι να κρεμάει απέξω, στην πρόκα του τοίχου, ένα κλουβί καναρίνιαμε τη σεμνότητα μιας περιττής κι αναγκαίας χειρονομίας.
Όλες οι ομιλίες των μεγάλων, για νεκρούς και για ήρωες.Παράξενες λέξεις, τρομερές, μας κυνηγούσαν ώς μέσα στον ύπνο μαςπερνώντας κάτω απ’ τις κλεισμένες πόρτες, απ’ την αίθουσα των συμποσίωνόπου άστραφταν ποτήρια και φωνές, κι ένας πέπλοςαόρατης χορεύτριας κυμάτιζε αθόρυβασαν ένα διάφανο, στροβιλιζόμενο χώρισμαανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Αυτή η παλλόμενηρυθμική διαφάνεια του πέπλου, παρηγορούσε κάπωςτις παιδικές μας νύχτες, αραιώνοντας τις σκιές των ασπίδωνπου γράφονταν στους άσπρους τοίχους με τ’ αργό φεγγαρόφωτο.
Μαζί με τη δική μας την τροφή ετοιμάζανεκαι την τροφή των νεκρών. Την ώρα του γεύματοςέπαιρναν πάνω απ’ το τραπέζι υδρίες με μέλι και με λάδικαι τις μετέφεραν σ’ άγνωστους τάφους. Δεν ξεχωρίζαμετους αμφορείς του κρασιού απ’ τις νεκρικές ληκύθους. Δε γνωρίζαμεποιό το δικό μας και ποιό των νεκρών. Ένας χτύποςτου κουταλιού μες στο πιάτο, ήταν ένα άξαφνο δάχτυλοεπιτιμητικό, που μας χτυπούσε στον ώμο. Στρέφαμε να δούμε. Τίποτα.
Γιάννης Ρίτσος, 1965, << Φιλοκτήτης >>.Ποιήματα ΣΤ΄: Τέταρτη διάσταση (1956–1972). 25η έκδ. Αθήνα: Εκδ. Κέδρος.
(Παλαιότερη ανάρτησή μας, πάντα επίκαιρη)